Osmanlı İmparatorluğu Tarihi

Varlıklı ile fukara, sultan ile köylü aynısı hakka sahipti. Gayr-i müslimlerin haklarına ise, onları vedîatullâh, başka bir deyişle devlete Tanrı doğrulusunda emânet edilmiş, korunmaya muhtaç kimseler olarak kabul olunduklarından, daha fazla riâyet edilirdi. Bu yüzden gayr-i müslimleri hiç kimse incitmezdi. Osmanlı’nın bu adâletini gören hris­ti­yanlar, onlara sanki hayran oldular. Bilhassa Rumeli’deki fütûhâtın sür’atle genişlemesinde bu dillere destan Osmanlı adâleti pek müessir meydana gelmiştir. O derecede ki, İstanbul muhâsara altında iken Papalıktan takviye istenmesi teklifine karşı, o devrin asillerinden Notaras’ın şu şekilde demiş bulunduğu ta­rihte pek meşhurdur: “–İstanbul’da kardinal şapkası görmektense, Türkler’in sarığını görmeyi seçenek ederim!..” İşte bu ulu adâlet anlayışı ve tatbikatı nedeniyle çoğu râhibe, müslüman olup Osmanlı kadınları gibi tesettüre büründü. Zulüm içerisinde yaşam sürdüren hris­ti­yan halk, daha fethedilmemiş yerlerde bir lâhza evvel hu...

Abdülhamid 21 Eylül 1842’de doğdu. Babası Tanzimat Fermanı’nı duyuru etmiş olan Sultan Abdülmecid (1839–1861), validesi ise Tir-i Müjgan Kadın Efendi’dir. II. Abdülhamid, Sultan Abdülmecid’in art arda Osmanlı tahtına geride bıraktığımız dört oğlundan ikincisidir. Diğerleri 1842 senesinde doğan Murad (V.Murad), 1844 senesinde doğan Reşad (V.Mehmed Reşad) ve 1861 senesinde doğan Vahideddin (VI. Mehmed Vahideddin)’dir. II. Abdülhamid 11 yaşında iken annesini kaybetti. Babası Sultan Abdülmecid, hiç çocuğu olmayan Perestû Bayan Efendi’yi Abdülhamid’e analık gerçekleştirmeyle görevlendirdi. Abdülhamid’in çocukluğu ve gençlik seneleri, Tanzimat Dönemi’nin getirmiş bulunduğu Batı kurumlarının Osmanlı Devleti’ne aktarılma süreci içerisinde geçti. Bu senelerde Sultan Abdülmecid’in kişiliğinden de kaynaklanan bir ilerleme kapsamında, Saray’da ihtişamlı bir yaşam karar sürmektedir. Fakat Şehzade Abdülhamid kendisini olası mümkün oldukça bu ortamın dışında tutmuştur. Geleneksel olarak şe...